Amaury และ Kevin อาสาพาเที่ยวฟาร์ม

When Rice meets Corn…
#Mexicojourney2015
พวกเรามาพักอยู่ที่นี่ บ้านพักของมาร์โค้เป็นบ้านหลังเล็กๆ ไม่ใหญ่และไม่มีอะไรที่แฟนซีเลย มาร์โค้อาศัยอยู่คนเดียวกับน้องแมวชื่อว่า วิชชี่ …ส่วนแฟนมาร์โค้(ซึ่งตอนนี้เป็นภรรยาแล้ว)ก็จะมาเยี่ยมหาเขาเป็นพักๆแต่ไม่บ่อย เพราะบ้านของเธออยู่ในเมือง เราสองคนพักอยู่ด้านล่างของบ้านซึ่งจริงๆแล้วอยู่ยากมาก ฮ่าฮ่าๆ ไม่มีอะไรเลย เตียงธรรมดาๆและห้องที่อับๆมืดๆ มีหน้าต่างแค่บานเล็กๆ บานเดียว ไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าใดๆยกเว้นเตาแก๊สเก่าๆและวิทยุที่มาร์โค้ชอบเปิดฟังเพลงเวลาเขาทำงานศิลปะ
.
ช่วงแรกๆแพมอยู่ไม่ได้เลยนะเพราะเป็นคนที่ไม่ชอบห้องที่อับๆเหม็นๆ ไม่มีแสงลอดผ่านเข้ามา แต่พวกเราสองคนก็บริหารจัดการจนอยู่ครบเดือนนึงและสุดท้าย ที่นี่ ตรงนี้กลับเป็นที่ที่พวกเราสองคนชอบที่สุดเพราะมันสบายใจและรู้สึกมีอิสรภาพกับชีวิต ไม่ต้องมีใครมาคอยกดดันหรือไม่ต้องพยายามทำให้ใครรักหรือยอมรับในสิ่งที่พวกเราเป็น…
.
หมู่บ้านที่มาร์โค้อยู่เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ชื่อ ออดูญ่า (Orduña) เล็กจริงๆนะ เดินไปไหนก็มีคนรู้จัก หมู่บ้านนี้จะโด่งดังในเรื่องของกาแฟ คือเขาจะปลูกกาแฟเยอะมาก มีทุกสายพันธุ์เลยคะ อากาศที่หมู่บ้านนี้จะเทียบเคียงได้กับอากาศที่หมู่บ้านป่าเมี่ยง จ.เชียงใหม่บ้านเรา แต่แค่จะไม่ชื้นเท่าบ้านเราเท่านั้น…
.
โชคดีตอนช่วงที่อยู่ที่นั้นมีแต่ชาวบ้านคอยหยิบยื่นอะไรให้ต่างๆนานา ทุกคนใจดีและเป็นกันเองมาก แพมเจอเพื่อนคนนึงชื่อ อะมาวรี่ หล่อนเป็นคนที่เก่งและกล้าแสดงออกมา หล่อนบอกว่าหล่อนอยากมีเพื่อนต่างชาติเพราะจะได้ฝึกภาษาอังกฤษ(สรุปแล้ว ตรูไม่ได้ฝึกภาษาสเปนเลย ฮ่าฮ่าๆ) เราก็บอกเธอว่า เราอยากหาคนสอนเราทำชีส เราพอมีพื้นฐานนะแต่เราอยากได้รายละเอียดและตอนนี้เรามีคำถามเยอะแยะเต็มหัวไปหมดเลย….(ยอมรับว่าช่วงนั้นเราค่อนข้างบ้าเรื่องการทำชีส เพราะเราคิดว่า ไหนๆก็มาแล้ว อยากทำอะไรก็ทำ ลองให้ถึงที่สุด)
.
จนในที่สุด อะเมารี่บอกกับแพมว่า หล่อนหาคนสอนชีสได้คนนึง เป็นป้าของเพื่อนสนิทของเธอ ป้ามีฟาร์มวัวนมอยู่อีกเมืองนึงแต่ต้องนั่งรถเมล์เก่าๆไปที่เมืองนั้น รถอาจจะไม่ถึงหน้าบ้านป้าเลย ดังนั้นพวกเราต้องเดินเข้าไปอีก…และ “ไม่แน่ใจว่าป้าเขาจะสอนรึเปล่านะ แต่ลองดู…ถ้าไม่ได้ก็ถือว่าไปเที่ยวฟาร์มบนดอย…นอะ ลองๆ” อะเมารี่กล่าว
.
อะเมารี่และเพื่อนอีกคน เควิ้น(Kevin)อาสาพาแพมไปเยี่ยมป้าเขาเสาร์นี้แล้ว….
“เจอกันเก้าโมงเช้านะ เราจะไปโบกรถแท็กซี่จากหมู่บ้านไปที่ป้ายรถเมล์….เธอพร้อมนะ” อะเมารี่ตื่นเต้นมากกกก (เพราะชีชอบถ่ายรูป ชอบแฟชั่นโชว์ หล่อนบอกว่า หล่อนจะเตรียมพร็อบและกล้องถ่ายรูปดีๆเพื่อไปเก็บภาพ)
.
แพม …” (สรุปเราจะไปเรียนทำชีสหรืออะไรเดินแฟชั่นโชว์ ฮ่าฮ่าๆ….แต่ฉันพร้อมแล้ววววว)”
** น่าจะเดากันออกนอะว่าใครคืออะเมารี่ ^^

This entry was posted in TRAVEL.

Learning to make cheese from Señor Chayo,Puebla,Mexico

When Rice meets Corn…
#Mexicojourney2015
เราตามหาคนทำชีสในหมู่บ้านที่เราอยู่ ไม่มีใครว่างเลย ประกอบกับเขาไม่อยากจะแชร์ความรู้ให้เราจริงๆ(เพราะมันเป็นสูตรการทำชีสประจำบ้านเขา…ความลับอะนอะ เหมือนสูตรก๋วยเตี๋ยวบ้านเราที่ใช่ว่าจะให้กันง่ายๆ) เราสอบถามคนทั้งตำบล ,อำเภอ มีคนหยิบยื่นน้ำใจมาให้เราเยอะมาก แต่มันติดตรงที่ว่า พวกเขาไม่ใช่โปรเฟซชั่นนอลจริงๆนะซิ คือพวกเขาทำเป็น พอทำได้ แต่ไม่ได้ทำชีสขายทุกๆวัน ไม่ได้ทำมาตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษ จนกระทั่งมีคุณลุงข้างบ้าน ซึ่งนานๆทีจะเจอกันเพราะเขาจะยุ่งกับงานทั้งวัน คุณลุงชื่อว่า คุณลุงชโย(ชื่อเหมือนคนไทยเลยนอะ) เราไม่รีรอ รีบตรงไปบ้านคุณลุงกับแอลลี่(น้องสาวของสามี) พวกเราพยายามร้องขอว่าให้สอนเราทำชีสเม็กซิกันหน่อยน้าาา เราอยากเรียนมากและมันเป็นหนึ่งในลิสที่เราอยากทำเมื่อมาอยู่ที่เม็กซิโก…
คุณลุงคิดอยู่นาน…จนในที่สุดตอบมาในภาษาสเปน ” โอเค๊ มาซิๆ เวลา 9 โมงเช้านะ พวกเราจะเริ่มทำกัน รอบนี้เยอะหน่อย…แต่ลุงรู้ว่าหนูทำขนมเก่งหนิ?”
พูดอย่างงี้ก็มีนัยๆแล้วว่า ลุงชอบขนม ^^ ” ได้คะ พรุ่งนี้แพมจะอบเค้กที่อร่อยที่สุดเพื่อเอามาฝากทั้งครอบครัวคุณลุงเองและทีมงานคุณลุงนะคะ” ณ วินาทีนั้นคือ ตื่นเต้นมากกกก เพราะมันเป็นอะไรที่เราพยายามตามหาตั้งแต่เรามาถึงที่เม็กซิโก นั่นก็คือ การเรียนรู้การทำชีสเม็กซิกัน!

I was looking for someone who can teach me how to make Mexican cheeses. It was hard because no one wanna shared really and most of cheese makers were very busy. I wanted to learn from masters(at least they should sell cheese or have a farm.)
Finally,there was one cheese maker nearby our house in Puebla volunteered to teach me how to make cheese but he wanted to trade with my knowledge and baked goods. His name is Chayo( I’m not sure I spelt his name correctly) He makes and sells cheese almost everyday. He told me to come back tomorrow at 9 am with cakes. YAY!
My heart was beating fast. It was one of my to DO list in Mexico.
I was ready…. Yep .
Continue reading →

This entry was posted in TRAVEL.

Coatepec เมืองเล็กๆ แต่เสน่ห์เพียบ

บ้านมาร์โค้ เพื่อนของนิค

แพมมาเที่ยวเมือง Coatepec เป็นครั้งแรก กัวเตเป็กเป็นเมืองเล็กๆที่อยู่ในรัฐเวราครูซ(Veracruz) ประเทศเม็กซิโก เมืองนี้มีสภาพภูมิอากาศเหมือนบ้านเราเลยคะ คือร้อนชื้น ต้นไม้ใบหญ้าที่เมืองนั้นจึงเหมือนบ้านเรา เช่น ต้นกล้วย ต้นกาแฟ ต้นไผ่ เป็นต้น และยุงก็เยอะเหมือนบ้านเรา (เอิ่มมม…ประเด็นหลังไม่แฮปปี้เลยเนอะ) และจะมีแมลงอะไรไม่รู้ตัวเล็กๆ เล็กมากเหมือนแมลงวี่ เวลากัดเราทีนึงเราจะไม่รู้ตัวเลย แต่คันมากๆๆ ถ้าใครที่ทนความคันไม่ไหว เกาแล้วก็เกา รับรองว่ามีแผลเป็นที่ผิวหนังแน่นอนคะ (แพมโดนกัดประมาณ 15-20 จุด…ทรมานนนนนน มาก) แต่ก็นะ ถ้าใครได้ฟังเท่านี้คงไม่ค่อยอยากมาเยือนเมืองนี้ (ถ้ามาแนะนำให้พกยากันยุงมาด้วยนะคะ)

ถึงเมืองนี้จะมียุงเยอะ(เหมือนบ้านเรา) แต่เสน่ห์ของเมืองนั้นเพียบนะคะ กัวเตเป็ก แปลว่า ภูเขางู (กัวเต แปลว่า งู ส่วนคำว่า เป็ก แปลว่า ภูเขาหรือดอยเล็กๆ) เป็นเมืองที่โด่งดังเรื่องกาแฟมากๆ ทั้งรัฐนี้จะมีชาวสวนที่ปลูกกาแฟขายจนร่ำจนรวย The Capital of Coffee in Mexico เพราะสภาพภูมิอากาศที่เอื้ออำนวยต่อการเจริญเติบโตของต้นกาแฟ Continue reading →

14 ของกินประเทศลาวที่ไม่ควรพลาด!

แพมกับนิคเพิ่งกลับจากลาวมาหมาดๆนี่เองคะ ไปลาวรอบนี้(รอบแรกสำหรับแพม) ไปแบบกระทันหันจริงๆ แต่ก็ดีนะคะ ไม่ต้องแพลนอะไรมากให้ปวดหัว ทริปลาวครั้งนี้กินเวลาไปทั้งหมด 5 วันเต็มๆ ไปเที่ยวมาทั้งหมด 3 เมืองใหญ่ๆด้วยกันคะ ได้แก่ นครหลวงเวียงจันทร์,วังเวียงและหลวงพระบางคะ จริงๆไม่มีเวลามานั่งเขียนโพสบ่อยๆหรอกช่วงนี้เพราะงานเยอะเหลือเกิน แต่เพราะไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเหมือนทริปเก่าๆที่ผ่านมา รอบนี้จึงบังคับตัวเองให้นั่งพิมพ์ นั่งเขียนเพราะไม่ยากจะเสียดายความรู้สึกและความจำของแต่ละอย่างที่ได้สัมผัสมาคะ

เวลาแพมไปเที่ยวที่ไหน สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ของกินคะ เยอะมากกว่าวิวและที่พักซะอีก ไม่รู้เป็นบ้าอะไร เวลาไปเที่ยวที่ไหน ที่นอนไม่ดีช่างมัน แต่ขออาหารการกินเริ่ด อาจไม่ต้องราคาแพง ไม่ต้องหรูทุกมื้อ แต่ขอกินอะไรที่คนท้องถิ่นเขากินกัน ไม่เอาแบบที่เคยกินแล้ว เรียนรู้ประสบการณ์ต่างๆผ่านทางอาหาร แพมว่าอะไรแบบนี้มันมีค่ามากๆเลยคะ อาหารทุกอย่างมันมีเรื่องราวในตัวของมันเองนะ บอกเล่าเรื่องอะไรได้หลายอย่างเลย …บางคนเวลาไปเที่ยวอาจจะเน้นเรื่องวิวทิวทัศน์ เน้นการช็อปปิ้งเป็นหลัก อาหารการกิน กินอะไรถูกๆก็ได้ เซเว่นก็ได้ มาม่าก็ดี…มันก็แล้วแต่คนอีกทีเนอะะะะ

วันนี้แพมจะมาแชร์ประสบการณ์ “ของกินที่ลาว” ที่แพมกับนิคได้ลองชิมกันมาแล้วววว(จากทริปนี้) ถูกปากใช่เล่นนะอาหารลาวนี่ ฮ่าฮ่าๆ แต่สำหรับคุณนิคโคลัสอาจจะมีบางเมนูที่ฮีต้องขอบายบ้างเพราะรสชาดอาจจะรุนแรงไปซะหน่อย

 1. ลูกชิ้นทอด

ลูกชิ้นทอดที่นี่คล้ายๆลูกชิ้นทองสุกที่ทอดบ้านเรา มีหลายประเภทลูกชิ้นให้เลือกรวมถึงไส้กรอก แป้งไม่เยอะนะ อร่อยอยู่ คนที่นี่จะเรียก ‘ลุกซิ้น’เวลาเสริฟ เขาจะรวมรสมาให้เรา(ถ้าเราไม่ได้สั่งแบบเจาะจง) ราดน้ำจิ้มหวานนำ เผ็ดๆที่ปลายลิ้น โรยด้วยถั่วลิสงคั่วป่น ผักชีและผักคื่นช่ายซอย กินแนมคู่กับแตงกวาหั่นชิ้นพอคำชิ้น….คนลาวชอบสั่งมากินก่อนเป็นของว่าง บ้างก็ซื้อกลับ
•จานนี้ราคาอยู่ที่ 10,000 กีบ (~ 45 บาท)
•พิกัด : ข้างถนนตอนกลางคืน ตรงข้ามศูนย์โตโยต้า นครหลวงเวียงจันทร์

2. เมนูที่สอง ‘ไอติมกะทิที่เวียงจันทร์ ‘

ถ้าพูดถึงไอติมกะทิอาจจะดูเฉยนอะ เพราะอยู่ไทยก็ได้กิน ตัวนี้นิคอยากชิมเพราะฮีเป็นคนที่มักไอติมมากๆ ไอติมกะทิเจ้านี้มี 2 ไซส์ คือ แบบก็อก (ถ้วย) ราคา 12,000 กีบ และแบบสวย (กรวย) ราคา 6,000 กีบ พวกเราซื้อแบบกรวยมาลองชิมดูคะ รสชาดไอติมแบบว่ากะทิมากๆๆ เข้มข้น ยิ่งกว่าไอติมป่าตัน แต่เราว่าถ้าเขาทำเป็นไอติมกะทิผสมไอติมมะพร้าวน้ำหอม ใส่เนื้อมะพร้าวอ่อนๆไปด้วยรสชาดคงจะอร่อยเริ่ดไปเลย โดยส่วนตัว เราคิดว่ารสชาดไอติมเขามันหวานไปหน่อยและติดเค็มตรงปลายลิ้นอ่อนๆ อร่อยอยู่นะ แค่ตกใจเมื่อลองชิมครั้งแรก(หวานเค็มผสมปนเป) แต่ที่ชอบเป็นพิเศษน่าจะเป็นไอเดียการทำกรวยใส่ไอติมของเขา ตัวกรวยทำจากแป้งขนมทองม้วนเหมือนบ้านเราเลย ขึ้นรูปเป็นกรวยไอติม หอมกลิ่นกะทิสดๆ 🙂 ไม่ต้องง้อกรวยไอติมแบบวาฟเฟิล ตัวไอติมโรยหน้าด้วยถั่วลิสงคั่ว กรุบกรับดีคะ 😊
สะบายดี

3. ต๋ำลาวในประเทศลาว…ในเวียงจั๋น

Continue reading →

ไปเที่ยวทะเลกับป้าเลตี้

ครั้งแรกเลยนะเนี่ยกับการนั่งรถคอมบี้เก่าๆ ไปทะเลกับเพื่อนๆที่รัฐวาฮาก้า ประเทศเม็กซิกัน(เอ้ย! เม็กซิโก) เฉลี่ยเวลาไปประมาณ 12 ชั่วโมง ส่วนขากลับอะเหรอแอบนานหน่อยเพราะจอดบ่อย รถคอมบี้คันที่ว่านี้เป็นรถของเพื่อนของนิคคะชื่อ แอนโทนีโอ้ แต่คนที่นี้เรียกเขาง่ายๆว่า ตอนโญ่ Toño

We were traveling to the beach with this combi. Her name is Lety.
More than 12 hours to go and 12 hours to come back home. Thanks all companions!
It was a great trip! ไปทะเลด้วยรถคอมบี้ (รถแก่กว่าแพมอีก) ชื่อป้าเล็ทตี้ … ประสบการณ์อีกแบบ 😀
Thanks Toño for driving!

12238080_10153108728327443_5006728434170404604_oทะเลของวาฮาก้านี้สวยนะ แต่เสียอย่างนึงคลื่นแรงเว่อร์ๆ คือใครที่ไม่เก่งน้ำ แนะนำให้นั่งเล่นอยู่ชายหาดพอ เพราะเวลาลงไปว่ายแล้วว่ายไม่เป็น จะรู้สึกว่าเหมือนทะเลดูดแล้วก็ซัดเขาฝั่งอีกที ดูดดดดและก็ถาโถมซัดเข้าฝั่ง…คือแพมถึงขั้นเซ กลิ้งไปกลิ้งมาเลยคะ

พวกเราไปพักที่นั้น 3 คืน 4 วันด้วยกัน ไปพักบ้านพักตากอากาศของคุณพ่อนิค ซึ่งเขาซื้อที่ดินไว้นานมากๆ สมัยที่นิคเป็นเด็กๆ แพมก็มาครั้งแรกนะ โดยรวมถือว่าประทับใจมากๆ วิวสวย อากาศร้อนได้ใจ…แต่ขากลับเท่านั้นแหละ หนาวมากกก ยิ่งเข้าใกล้เมืองพวยบร้า(เมืองที่พ่อนิคอยู่) ยิ่งหนาว จับใจ …ปรับตัวตามอากาศแทบจะไม่ทัน

โพสนี้เป็นโพสที่ใช้เวลาเขียนานมาก แอบยืดเยื้อเพราะมัวแต่ทำอะไรอย่างอื่น หรือแอบหาข้ออ้างเพื่อทำอย่างอื่น ที่ภาษาอังกฤษเรียกว่า เรซิสแท่น แต่อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เลยลากตัวเองเข้ามาเขียนต่อให้เสร็จกับโพสๆนี้คะ

ตอนนี้แพมกับนิคอยู่ที่เมืองซีเอตเทิล รัฐวอชิงตันกับน้องสาวของนิคและชอน แฟนของนิค  ช่วงนี้ที่ซีเอตเทิลอากาศหนาวมาก มีวันนึงที่หมอกลงจัด นึกในใจว่า เฮ้ย ตอนนี้ฉันกำลังแสดงนั่งเรื่องแฮรี่พอตเตอร์รึเปล่า สลัวๆ มองไม่ค่อยเห็นอะไรเลย และอุณหภูมิ ไม่อยากจะพูด ติดลบสององศาเซลเซียสค่าาา ป๊าดดดดด! คืนนั้นไม่อยากออกไปไหนเลย อยากแค่จะหมกตัวอยู่แต่ในบ้าน อุ่นๆกับน้องหมาเท่านั้น…

IMG_5772 Continue reading →